Πόση σιωπή χρειάζεται για ν ' αφουγκραστείς τους ήχους του δέντρου που μεγαλώνει; Το πλάτεμα του κορμού, το σκίσιμο του στη γέννηση κλαδιών κι αυτών σε φύλλων;

Πόσο διεισδυτική είναι η ματιά σου για να δεις πριν να ¨δεις¨ μες το κουκούλι την πεταλούδα να σχηματίζεται;

Πόσο ακονισμένη είναι η ακοή σου για ν’ ακούσεις το χορτάρι που μεγαλώνει, 

την αδιάκοπη κίνηση της ζωής κάτω από το χώμα και σε μια στιγμή της μοναχικότητας σου να ενώσεις το πριν και το μετά συνειδητοποιώντας τη ροή που υπάρχει στα αλλεπάλληλα κύματα των μεταμορφώσεων κάθε στιγμή ;

Πόσα πολύτιμα μυστικά θα μπορούσαν να μας ψιθυρίσουν για την χαρά 

του να αφήνεσαι, να δέχεσαι, να μεγαλώνεις…..


Πόση ¨παρουσία¨ χρειάζεται να έχεις για να βρεις ακόμα και μες τ΄ αντικείμενα που αθρόα συσσωρεύονται σε σπίτια ή κάδους απορριμμάτων, αυτό που ήταν κάποτε 

και που τώρα παραμένουν ξεχασμένα μα φορτισμένα από την ενέργεια του δημιουργού τους, από τη χαρά της απόκτησης, την αδιαφορία της εγκατάλειψης τους ;


Μην νομίσεις ούτε στιγμή ότι τα αντικείμενα είναι άψυχα.......

Κουβαλούν κάτι από σένα , ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, σωρούς πρόσκαιρων συναισθημάτων στη μοιρασιά του χρόνου.


Όλα, έμψυχα και άψυχα έχουν μια κρυφή ζωή κάτω από την εικόνα τους 

που αόρατη για τους πολλούς είναι.

Κι είναι η ανάγκη για το βαθύ και το κρυμμένο να αποκαλυφθεί φέρνοντας στην επιφάνεια την δυνατότητα μιας νέας οπτικής, μιας νέας ζωής μέσα από την Μεταμόρφωση του.

How much silence is needed for you to hearken to the sounds of the tree growing?
The trunk’s widening, its tearing up during the birth of branches and theirs into leaves?
How incisive your gaze so that you see before “seeing” inside the cocoon the butterfly forming?
How honed your hearing so that you listen to the grass growing,
to life’s incessant motion under the ground and at some instant of your loneliness to connect before and after becoming aware of the flow that exists in the successive waves of transformations at every given moment?
How many priceless secrets might whisper to us of the joy Of letting go, assenting, maturing…
How much “presence” does it take for you to locate even in the objects amassing in piles inside homes or in dumpsters, what they once were and now remain forgotten yet charged with their creator’s energy the joy of possession, the disinterest of their abandonment?
Never think for a moment that objects are soulless…
They bear something of you, a look, a touch, clusters of fleeting
feelings in time’s sweep.
All things, ensouled and otherwise, possess a secret life beneath their image
which is invisible to most.
And there is need for the deep and hidden to be revealed bringing to the fore
the chance of a new perspective, new life through its Metamorphosis.

Vasiliki Sofianou ©2020, All rights reserved.
Music: Max Richter - When she came back